ابزار صنعتی | نمایندگی ابزار آلات صنعتی | ابزار تراشکاری | پیشگامان صنعت خاور میانه | ابزار آلات دستی | جوش و برش RSS

  تلفن : 66349680 - 021

متداول ترین روش برای بهبود قابلیت ماشینکاری فولادها ، افزودن سولفور(ګوګرد) است. میزان ګوګرد موجود در فولادهای خوش تراش حدود 10 برابر فولادهایی است که از نظر قابلیت ماشینکاری بهبود یافته اند. در صورتی که میزان منګنز موجود در فولاد به اندازه کافی باشد ، ګوګرد و منګنز تشکیل سولفید منګنز خواهد داد. در هنګام شکل ګیری براده ، سولفیدهای موجود تغییر شکل پلاستیکی داده و صفحاتی با مقاومت پایین ایجاد می کنند که منجر به کاهش انرژی لازم جهت شروع ترکها و انتشار آنهاخواهد شد. این موضوع باعث تسهیل تغییر شکل در منطقه برش اولیه شده و منجر به افزایش زاویه برش ، انحنا براده و کاهش ضخامت براده ، طول تماس ابزار با براده و دمای برش خواهد شد. به علاوه سولفیدها مانند یک روانکار در سطح تماس براده و ابزار عمل میکنند. اما قابلیت ماشینکاری دو فولاد هم نوع ، با یک میزان سولفید ، ممکن است برابر نباشد. قابلیت ماشینکاری با وجود ناخالصیهایی مانند ګوګرد و سرب ، بهبود می یابد و غیر از مقدار ګوګرد موجود ، اندازه ، شکل و توزیع سولفیدها نیز در قابلیت ماشینکاری تعیین کننده خواهد بود. یک افزودنی متداول دیګر سرب است که اثر آن مشابه سولفید منګنز می باشد. معمولا مخلوطی از ګوګرد سرب به فولاد اضافه می شود. دیک افزودنی دیګر سلنیم (Selenium) است که به صورت مخلوط با ګوګرد بکار می رود. فولادهای خوش تراش از نوع کربنی و زنګ نزن با خواص اصلی که روی قابلیت ماشینکاری تاثیر می ګذارند :

  • سختی و مقاومت
  • ضربه پذیری
  • قابلیت هدایت ګرمایی
  • کارسختی
  • ناخالصیها
  • افزودنیها برای خوشتراش کردن 

 دیګر خواص موثر روی قابلیت ماشینکاری :

  • ساختار ماده
  • شرایط قطعه کار
  • عناصر آلیاژی
  • یکپارچګی سطح

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1)  ساختار مواد

ساختار مواد روی قابلیت ماشینکاری تاثیر می ګذارد زیرا ساختار بعضی از مواد میتواند دارای خواص سایندګی باشد و مقاومت ماده با تغییر ساختار ، تغییر نماید.

اجرا متشکله فولادها که خاصیت سایندګی دارند ، کاربایدها هستند که مقدار و شکل آنها روی خواص ماده تاثیر خواهد ګذاشت. مقدار کربن و دیګر عناصرآلیاژکننده روی ساختارماده تاثیر می ګذارد. کربن مهمترین عنصر آلیاژی در فولادهای کربنی است و بسته به مقدار آن ساختارهای متفاوتی را ایجاد می کند. در دمای اتاق و در شرایط سختکاری نشده ، اساسا سه نوع ساختار وجود دارد که باید به آن آستنیت هم اضافه کرد ،که مستقیما روی قابلیت ماشینکاری تاثیر داند :

  • فریت (Ferrite)
  • پرلیت (Pearlite)
  • سمنتیت (Cementite)

فریت نرم و ضربه پذیر است در حالی که سمنتیت سخت و ساینده است.درحقیقت سمنتیت سخت ترین ساختار قابل حصول است و حتی از ساختار مارتنزیت (Martensite )نیز سخت تر است. پرلیت ساختاری مرکب از دو نوع فریت وسمنتیت دارد و به شکل لایه هایی از این دو ظاهر می شود که دارای موقعیتی متوسط از نظر سختی می باشد. سختی لایه های پرلیتی همچنین به اندازه این ورقه ها بستګی دارد. لایه های ظریف دارای سختی بالاتر از ورقه های ضخیم می باشند. مقدار فریت ، پرلیت و سمنتیت در ساختار فولاد اساسا به مدارکربن بستګی دارد.

با توجه به سایندګی فوق العاده ساختار سمنتیت ، وجود حتی مقادیر کم این ماده ، ضربات قابل ملاحضه ای به عمر ابزار ودر نتیجه ، قابلیت ماشینکاری وارد خواهد کرد.

به علاوه فولادهای فریتیک ، عموما قابلیت ماشینکاری بهتری از فولادهای مارتنزیتیک ( Martensitic ) دارند.

2)  شرایط قطعه کار

شرایط عمومی قطعه کار عبارتند از :

  • نورد ګرم ( Hot rolled )
  • نرمالیزه شده ( Normalized )
  • آنیل شده ( Annealed )
  • کشش سرد ( Cold drawn)
  • سختکاری و تمپر شده ( Hardened and tempered )

در شرایط نورد ګرم ، ساختار فولاد در اکثرموارد ناهمګن و خشن است. این بدان علت است که در طول ګرم کاری ، ماده به مدت طولانی در معرض دمای بالا قرار ګرفته است و ساختار ماده به صورت قابل ملاحضه ای خشن خواهد بود. در طول عمر نرمالیزه شده ، ماده تا سطح ساختار آستنیتی ګرم میشود و پس از تبدیل کلا به فولاد آستنیتی ، ماده را ناګهان تا دمای محیط سرد می کنند. این عمل به خاطر رسیدن به ساختاری ظریف تر وهمګن تر نسبت به شرایط ګرم کاری است. عمل نرمالیزاسیون با هدف بهبود چقرمګی ماده انجام می شود. با توجه به ساختار یکنواخت تر ماده ، سطح بهتری از قابلیت ماشینکاری به دست می آید.

شرایط آنیل داده شده در اکثر موارد برای نرم کردن ماده انجام می شود. در این فرآیند ، ورقه های سمنتیت پرلیت ، تبدیل به سمنتیت کروی شده و ساختار فریتی را ایجاد می کنند که دارای توزیع یکنواختی از سمنتیت کروی است و در نتیجه سختی به طور مشخص کاهش یافه است. شکل کروی این نوع سمنتیت همچنین به این معناست که در حین عملیات ماشینکاری ، لبه برنده در فاصله کوتاهتری نسبت به ساختار غیر آنیل شده ، به داخل مواد سخت و ساینده نفوذ می کند. به طور معمول فرآیند آنیل کردن فقط روی فولادی که دارای کربن بیشتر از 0.5 ٪ می باشد قابل اجراست.

در فولادهای پرکربن باید عمل آنیک کردن به صورت کامل اجرا شود تا قابلیت ماشینکاری بهینه بدست آید. برای مقادیر بایین تر ، میزان معینی از ساختارپرلیتی سودمند خواهد بود. هرقدر میزان کربن موجود پایین تر باشد ، مقدار پرلیت بالاتری لازم است تا قابلیت ماشینکاری رادر حالت بهینه نګه دارد.

آنیل کردن به منظور نرمی ( Soft annealing ) نباید با آنیل کردن به منظور آزاد کردن تنش (Stress-relief ) اشتباه شود. همانطور که از نام عملیات ( Stress-relief annealing ) مشخص است این فرآیند جهت آزاد کردن تنشهای به وجود آمده در طی عملیات سردکارییا در هنګام سرد کردن مواد ، استفاده می شود. اګر به این تنشها اجازه داده شود که در قطعه کار بمانند ، آنها در هنګام عملیات مشینکاری آزاد خواهند شد و روی تلرانسها و مستقیم بودن قطعه کار اثر نامطلوبی خواهند داشت. فرآیند آنیل کردن برای آزاد کردن تنش ، در دمای پایین انجام می شود و نباید تاثیری روی ساختار و همچنین قابلیت ماشینکاری ماده داشته باشد.

ماده ای که در شرایط سردکاری قرار ګرفته عموما در معرض نرمالیزه کردن یا آنیل کردن نرم قرار می ګیرند. عملیات سردکاری در اکثر موارد روی قطعات نسبتا کوچک اجرا می شود. در واقع ایجاد ساختار یکنواخت روی قطعات کوچک آسان است. سردکاری باعث افزایش مقاومت ماده خواهد شد و مقدار این افزایش بستګی به میزان کاهش سطح خواهد داشت. عملیات سردکاری از نقطه نظر قابلیت ماشینکاری دارای مزایایی به شرح زیر است :

  • بهبود کیفیت سطح کار
  • کاهش شکل ګیری لبه انباشته
  • کاهش ایجاد پلیسه

سختی قطعه کار روی میزان سایش ابزار تاثیرمیګذارد. در ماشینکاری با ابزارهای سمنتد کارباید سختی حدود HB 200 یک مقدار متوسط محسوب میشود و افزایش یا کاهش سختی هردو باعث کم شدن قابلیت ماشینکاری خواهد شد. مواد با سختی بسیار کم تر تمایل قابل ملاحضه ای به ایجاد لبه انباشته خواهند داشت. در حالی که مواد سخت تر روی قابلیت ماشینکاری تاثیر منفی خواهند ګذاشت.

عدم یکپارچګی سطوحی که ماشینکاری می شوند میتواند مانند وجود ناخالصیهای درشت روی قابلیتماشینکاری تاثیر بګذارد و موجب کاهش کیفیت سطح ، شکستن ابزار ، سایش سریع ابزار و.... شود. در این موارد قطعاتی که دارای یک سطح ماشینکاری شده هستند ، انتخاب بهتری به شمار می روند. تلرانسهای باز در قطعات خام باعث افزایش عملیات ماشینکای به منظور رسیدن به اندازه های نهایی و صافی سطح مورد نظر خواهند شد. بازرسی کیفیت و یکپارچګی سطوح مواد قطعه کار از عوامل بسیار مهم در تولید مدرن به شمار می روند.

عناصر آلیاژی در یک ماده تاثیر اساسی رویخواص آن ماده خواهند داشت. در مورد فولاد ، کربن عنصری است که بیشترین خواص مکانیکی و قابلیت ماشینکاری را تعریف می کنند. عناصری مانند نیکل (Ni ) ، کبالت (Co ) ، منګنز (Mn ) ، تنګستن (W) ، مس (Cu ) و..... از دیګر عناصر موثر هستند. بعضی از عناصر آلیاژي تاثیر مثبت مشخصی روی قابلیت ماشینکاری دارند از قبیل : سرب (Pb) و ګوګرد (S) ، فسفر (P) و..... به فولادهای خوش تراش اضافه می شوند. شکل ګری براده ، معمولا با افزودن عناصری که باعث چقرمګی می شوند ، بهبود می یابد. آنالیز ماده قطعه کار اغلب موارد زیادی را درباره قابلیت ماشینکاری أن ماده بیان می کند

 

 

 

درباره ما

مائده دیزاین طراحی لوگو

شرکت بازرگانی پیشگامان صنعت خاورمیانه که بحق بزرگترین شرکت دانش بنیان درزمینه واردات و پخش ابزار آلات صنعتی در سطح خاورمیانه میباشد و بزرگترین بانک اطلاعات ابزار آلات صنعتی را در دل خود جای داده است

آدرس :

آدرس : تهران ، خیابان امام خمینی ، مقابل بیمارستان سینا ، پاساژ رشید 3 ، طبقه اول ، واحد 8
تلفن تماس : 66349680 - 021
فکس : 66349679 - 021
تلگرام : 09122970599  -  09194000702
ایمیل
ساعت کار : 8/30 صبح الی 5 بعد از ظهر

منو