به طور کلي به موادي که داراي سختي 42 تا 65 درجه راکوال C باشند مواد سخت ?فته مي شود. در ?ذشته تنها روش براي ماشينکاري اين مواد سن? زني يا ماشينکاري با سرعتهاي بسيار پايين بود. امروزه با توسعه و تکامل ابزارهاي برشي امکان شکل دهي اين قطعات توسط برش فلز فراهم شده است. ماشينکاري چدن سفيد توسط فرزهاي روش متداولي براي شکل دهي اين مواد محسوب ميشد درحالي که قبلا قطعات فولادي سختکاري شده را سن? زني مي ?ردد. هردو بخش عمليات اکنون بهبود يافته و به سطوح بالايي از بهره وري و ايمني رسيده است.

انتخاب ابزار برشي مناسب براي ماشينکاري مواد سخت تحت تاثير مشکلات جدي از طرف قطعه کار قرار مي ?يرد. محدوده مشکلات تجربه شده از سايش سريع ابزار تا ترک خوردن يا لب پريد?ي روي لبه برنده ابزار ، متغير خواهد بود.ا?رچه ابزارهاي سمنتد کاربايد ميتوانند بر بعضي از اين مشکلات فايق آيند اما براي انجام کار با کيفيت بالا بايد ابزاري با جنس بسيار خاص انتخاب ?ردد که انواع معيني از سراميکها و CBN  از انواع اصلي اين ابزارها محسوب مي شوند.

مشکلات موجود در ماشينکاري مواد سخت مي تواند ناشي از موارد زير باشد :

• دما بالا در منطقه برش
• نيرو برش بالا و متغير
• فشار بالا روي يک سطح مقطع کوچک براده نزديک لبه
• سايش سريع لبه برنده يا شکستن آن
• هم?ن نبودن مواد
• ناپايداري

مشکلات مکانيکي و ?رمايي تحميل شده روي ابزار ، تعيين کننده ضوابظ انتخاب ابزار ، شکل هندسي ، ?ريد ، روش ماشينکاري و اطلاعات برشي خواهد بود.

خواص مورد نياز براي ابزار برشي عبارتند از :

• مقاومت در برابر سايش
• پايداري شيميايي
• ?رم سختي
• مقاومت فشاري و خمشي
• مقاومت در برابر سايش ناشي از نفوذ
• مقاومت / چقرم?ي لبه برنده

برش فولادهاي سخت به سه عامل اويه فوق الذکر احتياج دارد ، اما چدن ?رچه بسيار ساينده است اما دماي ماشينکاري آن کمتر است و تاکيد کمتري روي پايداري شيميايي ابزار خواهد شد. ا?ر برش قطعه ناپيوسته باشد ابزار بايد داراي مقاومت و چقرم?ي بيشتري باشد.

دو روش اصلي  براي ايجاد سختي در اين مواد از طريق انتقال ب ساختار مارتنزيتي در فولادها وشکل ?يري کاربايدها در ساختار چدن سفيد است. اکر فولادها داراي مخلوطي از اين دو هستند.

بسياري از محورها ، چرخها ، شفتها ، چرخدنده ها و حلقه ها از جنس فولادهاي آلياژي و کربنيسختکاري شده CBN 02.1-2-4 ساخته مي شوند.

سختکاري سطوح تا عمق 2 mm ، قطعه اي با مغز چقرمه و سطح مقاوم در برابر سايش ايجاد خواهد کرد. عمليات پرداخت بايد به ?ونه اي انجام شود که صافي سطح و دقت بالايي را به دست آوريم. اين اهداف را مي توان با بهره وري بالا از طريق تراشکاري  به دست آورد درحالي که سختي و هم?ن بودن ماده در سطح بالايي باقي مي ماند. فولادهاي پرآلياژ که سختکار ي شده اند (CMC 04.1) اغلب با تراشکاري پرداخت مي شوند.

وقتي به سراغچدنهاي سفيد CMC 10 مي رويم ميبينيم که اکثر اين قطعات مانند غلتکها يا ميله ها به سطح مشابهي از پرداخت نيازي ندارند. معمولا دقت اين قطعات در حدود 0.1 mm و کيفيت سطح Re=1.2 ميکرون باشد. اين قطعات اغلب بزر? هستند  شرايط آنها از قطعات قبلا ماشينکاري شده تا آنهايي که داراي پوسته هاي ساينده و درزدار هستند متفاوت مي باشد. سختي کمي پايين تر است اما هم?ن بودن قطعه در عمليات خشن کاري و پرداخت کمي ضعيفتر به دست خواهد آمد.